विश्वविद्यालयमा प्राज्ञिक स्वायत्तता
Summary
नेपाली विश्वविद्यालयमा प्राज्ञिक स्वायत्तता, अनुसन्धानमैत्री वातावरण र परिणाममुखी व्यवस्थापन कमजोर हुँदा ज्ञान उत्पादन र गुणस्तरीय अध्यापन प्रभावित भएको छ। लेखले प्राध्यापकको मूल्याङ्कन हाजिरीभन्दा अनुसन्धान, अध्यापन, नवप्रवर्तन र बौद्धिक योगदानका आधारमा हुनुपर्नेमा जोड दिन्छ।
Key Points
- विश्वविद्यालयको मूल उद्देश्य ज्ञान उत्पादन र वितरण भए पनि नेपालका धेरै विश्वविद्यालयमा अनुसन्धान, नवप्रवर्तन र गुणस्तरीय अध्यापनलाई केन्द्रमा राख्ने स्पष्ट रणनीति कमजोर छ।
- प्राध्यापकलाई केवल अध्यापन कर्मचारी होइन, ज्ञान सिर्जनाकर्ता र प्राज्ञिक नेतृत्वकर्ताका रूपमा काम गर्न अनुसन्धानमैत्री वातावरण, पूर्वाधार, अनुदान र प्रतिस्पर्धी पारिश्रमिक आवश्यक छ।
- लेखले हाजिरी र प्रशासनिक कडाइभन्दा अनुसन्धानको गुणस्तर, अध्यापनको प्रभावकारिता, विद्यार्थी मार्गदर्शन र समाजमा पुर्याएको योगदानका आधारमा प्राध्यापकको मूल्याङ्कन हुनुपर्ने तर्क गर्छ।
- विश्वविद्यालयको स्वायत्तता र प्राज्ञिक नेतृत्वलाई राजनीतिक निर्देशनबाट जोगाई परिणाममुखी, अनुसन्धानकेन्द्रित र अन्तर्राष्ट्रिय प्रतिस्पर्धी प्रणाली बनाउनुपर्ने सुझाव दिइएको छ।
