प्रिय छ भ्रान्ति नै!
Summary
आमाको निधनपछि स्मृतिमा बाँचेको पीडा र शून्यतालाई कवितामार्फत अभिव्यक्त गरिएको छ। मृत्युलाई स्वीकार्दै पनि उनलाई मन र सपनामा जीवितै राखेर बाँच्ने मनोवैज्ञानिक भ्रान्ति चित्रण गरिएको छ।
Key Points
- आमाको मृत्यु र अन्त्येष्टिपछिको ६ दिनको पीडा तथा शोक कवितामा व्यक्त गरिएको छ।
- कविले आमाको सम्झना सपना, तस्बिर र मनमुटुमा अझै जीवित रहेको अनुभूति गरेको छ।
- दूर भएकी बहिनीले पनि आमाको मृत्यु स्वीकार्न नसकेको भावनात्मक अवस्था देखाइएको छ।
- आमा छैनन् भन्ने यथार्थभन्दा भ्रान्तिमै बाँच्न मनले रोजेको मनोविज्ञान प्रस्तुत गरिएको छ.
